Wilhuff Tarkin

Biografie, Zwolennicy Sithów

„Fear will keep local systems in line – fear of this battle station.”

 

tarkinWilhuff Tarkin pochodził z planety Eriadu w sektorze Seswenna. Był członkiem wielce wpływowego rodu, z którego wywodziło się wielu Senatorów sektora Seswenna. Jako młody człowiek poślubił kobietę pochodzącą z rodziny Motti. W posagu Lady Tarkin dostał udział w zyskach z operacji górniczych, w jakie inwestowali Motti.

Jego droga do władzy zaczęła się od nauki w akademii wojskowej, gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z Raithem Sienarem. Już wkrótce rozpoczął swoją karierę polityczną, i został młodszym gubernatorem Eriadu i całego sektora Seswenna. Jego posiadłość przez krótki czas była nawet siedzibą Wielkiego Kanclerza Valoruma, kiedy ten przybył na Szczyt Ekonomiczny Eriadu w 33 BBY.

Już wtedy Tarkin blisko współpracował z senatorem Palpatine’em. Podzielali ksenofobiczne podejście do obcych, a także przekonanie, że Republika potrzebuje silnej władzy centralnej i wojska. Wilhuff nie miał żadnych oporów przed pomocą w zaaranżowaniu morderstwa większości Dyrektoriatu Federacji Handlowej właśnie na Szczycie Ekonomicznym Eriadu.

W uznaniu jego zasług Palpatine, gdy zastąpił Valoruma na stanowisku Wielkiego Kanclerza, mianował Tarkina gubernatorem sektora Seswenna oraz dowódcą Sił Bezpieczeństwa Zewnętrznych Rubieży – jednej z pierwszych formacji wojskowych Republiki od tysiąca lat. Już wtedy Tarkin dostał polecenie zwrócenia szczególnej uwagi na Jedi i ograniczania ich strefy wpływów. Rzekomo umieścił również elektronicznego szpiega w Świątyni Jedi i podsłuchiwał rozmowy rycerzy. Dowodził także nieudanym atakiem na planetę Zonamę Sekot oraz zademonstrował Palpatine’owi plany Raitha Sienara dotyczące zbudowania stacji bojowej rozmiaru małego księżyca.

Kiedy Palpatine powołał do życia Imperium, Tarkin jeszcze bardziej zyskał na znaczeniu. Został jednym z trzech pierwszych Moffów i niemal natychmiast powierzona została jego pieczy budowa Gwiazdy Śmierci. Dowodził też inwazjami na Kashyyk oraz Mon Calamari. Już wtedy dał się poznać jako bezlitosny obojętny psychopata, o czym świadczy incydent na Ghorman, kiedy prom gubernatora wylądował na platformie okupowanej przez ludzi protestujących przeciw Imperium. Zginęły setki, a odpowiedzialnym za wydanie rozkazu był właśnie on.

Choć incydent odbił się szerokim echem w Galaktyce, a Rebelianci nazwali go „Masakrą na Ghorman”, Imperator awansował go do rangi admirała. Wiadomo, iż już wtedy Tarkin wielokrotnie wspominał swemu panu o tym, co później zostało określone jako „Doktryna Tarkina”. Jej założenie było proste i zawierało się w jednym zdaniu: „Rządź raczej przez strach przed użyciem siły niż poprzez samą siłę.”

Zaskakujące również było to, że gubernator utrzymywał dobre stosunki z owianym czarną sławą Darthem Vaderem. Mroczny Lord Sithów wydawał się ufać Tarkinowi. Zdarzało mu się spełniać prośby Moffa, za które zwyczajnie dusiłby innych urzędników.

Niedługo po tym, gdy Tarkin został awansowany na Wielkiego Moffa Imperium, nawiązał trwały romans z niejaką Natasi Daalą. Choć była zdolnym oficerem, kochanka dopiero przy jego poparciu otrzymała stopień admirała. Jego żona prawdopodobnie nie wiedziała o tym, jeśli jednak dotarło to do jej uszu, nie dała nic po sobie poznać.

Tarkin powierzył Daali stanowisko dowódcy obrony w nowo przez siebie założonym Laboratorium Otchłani w pobliżu Kessel. Tam najwybitniejsze umysły Imperium Galaktycznego miały tworzyć nowe superbronie dla Imperatora i zmagać się z wyzwaniami konstruktorskimi wciąż na nowo pojawiającymi się przy budowie Gwiazdy Śmierci.

Kilka lat przed bitwą o Yavin brat Tarkina został zabity. Gubernator zaadoptował wtedy córkę Gideona, dając się poznać jako kochający i troskliwy wuj.

Tuż przed odkryciem zdrady Lei Organy przez Lorda Vadera, Tarkin został zaatakowany przez Rebeliantów, kiedy udawał się na inspekcję prawie gotowej Gwiazdy Śmierci. Gubernatorowi udało się ocalić życie, jednak jego zaufany niewolnik – Mon Calamari nazwiskiem Ackbar – zbiegł. Wkrótce Rebelianci przypuścili kolejny rajd na niszczyciel gwiezdny, którym podróżował Wielki Moff. Ich atak jednak okazał się klęską i Tarkin dotarł na pokład Gwiazdy Śmierci.

Pozostaje pytanie, czy Tarkin nie planował przejęcia kontroli nad Imperium, będąc w posiadaniu tak niesamowitej broni. Podobno rozważał zniszczenie Coruscant, wiadomo także, że nie zadenuncjował admirała Mottiego, kiedy ten zasugerował mu rozważenie możliwości przeprowadzenia zamachu stanu. Imperator jednak wziął to uwagę, kiedy wysłał Lorda Vadera, by nadzorował ostatnią fazę konstrukcji Gwiazdy Śmierci.

Vader niezbyt czytelnie wpisywał się w strukturę dowodzenia stacji bojowej. Tarkin, Motti i Tagge tworzyli dowodzący triumwirat, wiadomo jednak że Lord Sith odpowiadał jedynie przed Tarkinem. Decyzja zniszczenia Alderaanu została podjęta wyłącznie przez gubernatora, miał on zezwolenie od Imperatora na wybranie planety niezbędnej do demonstracji siły ognia Gwiazdy Śmierci. Podczas bitwy o Yavin Tarkin zdawał sobie sprawę z taktyki zastosowanej przez rebeliantów, jednak do końca ufał w potęgę swojej stacji. Zginął, gdy wybuch zainicjowany przez torpedy wystrzelone przez Luke’a Skywalkera rozerwał ją na strzępy.

 

Informacje o tej postaci można również znaleźć w:

  1. Planeta życia – książka autorstwa Grega Beara, oryginalnie opublikowana w 2000 r., przetłumaczona na j. polski i wydana w tym samym roku przez wydawnictwo Amber.
  2. Maska kłamstw – książka autorstwa Jamesa Luceno, opublikowana w 2001 r., przetłumaczona na j. polski i wydana w 2002 r. przez wydawnictwo Amber.
  3. Zemsta Sithów – film, książka, komiks.
  4. Czarny Lord. Narodziny Dartha Vadera – książka autorstwa Jamesa Luceno, oryginalnie opublikowana w 2005 r., przetłumaczona na j. polski i wydana w 2006 r. przez wydawnictwo Amber.
  5. Death Star – książka autorstwa Michaela Reavesa i Steve’a Perry’ego, oryginalnie opublikowana w 2007 r.
  6. Nowa nadzieja – film, książka, komiks.
  7. Mara Jade – by the Emperor’s Hand – seria komiksów oryginalnie opublikowana w latach 1998-1999.